غارنوردی استان کردستان

غارها میراث گران بهاء هستند که از گذشتگان به ارث رسیده اند و بدون تخریب باید تقدیم ایندگان کنیم

هیستـوپلاسموزیس - بیماری غار

هیستـوپلاسموزیس
( Histoplasmosis )
"بیمـاری غار"


◊◊◊◊◊◊◊


لینک متن اصلی: http://wasg.iinet.net.au/histo.html


ARE YOU EXPOSING YOURSELF TO HISTOPLASMOSIS?

Originally published in 1994"Australian Caver" No.136, Pages 6-8, Revised for the 1997 ASF conference Quorn S.A.
Written by Garry K. Smith ©

 

ترجمه از:مینـا محمـدی، کارشناس ایمنی و بهـداشت صنعتـی
Email: HSE_Mohamadi@yahoo.com

مقدمه :
آیا در معرض هیستوپلاسموز هستید؟
در سراسر جهان، صدها هزار نفر از مردم هر ساله توسط یک عفونت قارچی به نام هیستوپلاسما کپسولاتوم (Histoplasma capsulatum) مورد تهدید قرار می‌گیرند. در بسیاری از مناطق جنوب امریکا، آسیا، اروپا، آفریقا و شرق مرکزی ایالات متحده، عامل این بیماری در فضولات پرندگان مانند مرغ و سار و خفاش دیده شده است. عفونت ناشی از این قارچ میکروسکوپی در انسان اگر به موقع درمان نشود، کشنده است.
میشل سیفر، غارشناس و زمین شناس فرانسوی می‌گوید: "بیماری هیستوپلاسموز برای غارنوردان از مارها و جانوران وحشی، خطرناکتر است".
تحقیقات نشان داده است که اکثر مصر شناسانی که در اکتشاف گور توتانخامون در اثر بیماری مرموز کشته شده اند، بعدها این احتمال قوت گرفت که علت آن بیماری نوعی قارچ بیماری زا به نام قارچ هیستوپلاسماکاپسولاتوم بوده است.
حال این سوال برایتان پیش می آید که : "ارتباط این بیماری با غارنوردی چیست

 

قارچ هیستوپلاسموز :
هیستوپلاسما کاپسولاتوم، یک موجود زنده است که در خاک حاوی نیتروژن بالا، که ارتباط با فضولات پرندگان و خفاش ها دارد، رشد می کند. این قارچ در هوای آزاد، اسپوری به طول 2 تا 5 میکرون دارد. شرایط محیطی ایده آل برای این قارچ محیطی با رطوبت بین 67٪ تا 87٪ و با دمای حدود 20 تا 29 درجه سانتی گراد (مثل شرایط درون غارها) و وجود فضولات پرندگان یا کود خشک است. در محیط باز، بیشترین محل رشد قارچ، در محدوده جغرافیایی بین عرض های جغرافیایی 45 درجه شمالی و 45 درجه جنوبی گزارش شده است. خارج از این منطقه گرمسیری، بیشترین احتمال وجود قارچ محدود به محلهای بسته با شرایط محیطی مناسب مثل غارها می‌باشد. شرایط پایدار داخل غار که نه خیلی سرد و نه خیلی گرم است باعث شده این محل ها، بستر مناسبی برای رشد و نمو این خطر بیولوژیکی شود.


تاثیر بر بدن انسان :
هیستوپلاسموز یک عفونت قارچی است که از طریق‌ استنشاق‌ گرد و غباری‌ که‌ حاوی‌ هاگ‌ این‌ قارچ‌ است‌ انتقال‌ می‌یابد. این‌ قارچ‌ در خاک‌ آلوده‌ به‌ مدفوع‌ پرندگان‌ و خفاش‌هایی‌ که‌ حامل‌ این‌ قارچ‌ هستند وجود دارد. هنگامی که اسپور موجود در هوا توسط غارنوردان استنشاق می‌شود، ریه ها را آلوده کند، اگر فردی در معرض حجم بالایی از این قارچ قرار می‌گیرد، برخی از اسپورها بعد از رسیدن به آلوئول ریه، شروع به جوانه زنی کرده و به نوعی مخمر تهاجمی تبدیل می‌شوند.

 


 

درجات عفونت در انسان با توجه به سطح ایمنی هر فرد و میزان اسپور استنشاق شده متفاوت است.
حالت خفیف: درمواردی که اسپورهای ورودی به سیستم تنفسی کم باشد درجه بیماری خفیف و بدون علائم می‌باشد در وضعیت خفیف، سیستم ایمنی بدن فعال شده و از طریق تولید آنتی بادی، بدن غارنورد، در برابر این قارچ ایمن می‌شود.
حالت دوم: عفونت هیستوپلاسموز، نوع حاد ریوی است. علائم ممکن است دو تا سه هفته بعد از عفونت رخ دهد که شامل یک احساس عمومی ناخوشی شبیه سرماخوردگی همراه تب، ضعف یا خستگی و درد قفسه سینه است.
حالت سوم: عفونت شدید هیستوپلاسموز ریوی مزمن نامیده می‌شود. بسته به شرایط افراد از نظر قرار گرفتن در معرض حجم بالای با اسپور و یا ایمنی پایین بدن در برابر قارچ، به سرعت ممکن است علائمی شبیه تب، تعریق، سردرد، تنگی نفس، ضعف و بی حالی، درد عضلانی، کاهش وزن، سرفه خشک و درد شدید در اطراف ریه ها که به مرور وخیم تر می‌شود، بروز دهد.


در صورت عدم درمان مناسب و به موقع، ریه ها به آرامی نابود و در طی چند ماه یا چند سال، فرد به علت پنومونی باکتریایی در کل بدن و یا نارسایی قلبی جان خود را از دست می‌دهد.
آمار در سایر نقاط دنیا نشان می دهد که در درصد کمی از موارد این بیماری ممکن است به غدد لنفاوی، کبد، طحال و سایر اندام های حیاتی انتشار یابد.
علایم این بیماری عفونت مزمن تنفسی، شبیه سل ریوی مزمن است. این بیماری در طی ماه‌ها و یا سالها پیشرفت کرده و حتی در دوره‌هایی ممکن است علایم بهبودی نیز دیده شود، که موقتی بوده و بستگی به شرایط بدنی بیمار دارد.
در طی مدت بیماری علائمی مانند: تب با علت ناشناخته، کم خونی، التهاب قلب، مننژیت، پنومونی و زخم مخاط دهان، روده و معده، کاهش وزن، عرق بانه، درد و تنگی نفس، ذات الریه و سرفه های خشک و دردناک، ممکن است دیده شود.
این بیماری واگیر دار نمی‌باشد یعنی عفونت از فرد به فرد دیگر منتقل نمی‌شود و هیچ نوع واکسنی در حال حاضر در دسترس وجود ندارد.
هیستوپلاسموز، تنها به انسان محدود نمی‌شود، بلکه در حیوانات دیگر مانند سگ، گربه، موش و روباه نیز این عفونت پیش می آید.
عواملی که می‌تواند بدن را مستعد این بیماری کند عبارتند از: استعمال دخانیات- برخی بیماری های عفونی و تحلیل کننده سیستم ایمنی بدن مثل ایدز، نارسایی های کلیه، دیابت، حساسیت های ریوی، سرطان،استفاده از داروهای کورتیزولی.


یافته ها در استرالیا :
قبل از سال 1972 در استرالیا، موارد متعددی از این بیماری شناخته شده است. اما تا آن سال ارتباط زیستی بین خفاش غار و این قارچ به اثبات نرسید. بین سالهای 1972 و 1976، درصد زیادی از غارنوردان که عازم غار Church (WJ-31) شده بودند عللایم هیستوپلازموز را نشان دادند.
مطالعات پیشرفته ای توسط اساتید و دانشجویان کالج Riverina در شهر Woga Woga صورت گرفت و تعدادی از محققان با پوشیدن وسایل حفاظت تنفسی وارد اعماق غار شده و اقدام به نمونه برداری از هوا و فضولات داخل لایه‌ها نمودند. جالب اینجاست که سه نفر از این افراد با وجود استفاده از تجهیزات تنفسی، مبتلا به عفونت ریوی شدند. این تحقیقات ادامه داشت تا اینکه در سال 1983 موفق شدند این قارچ را با استفاده از نمونه فضولات، خاک و فیلترهای تنفسی و خلط بیماران مبتلا به هیستوپلازموز در محیط آزمایشگاهی کشت دهند.
در نوامبر سال 1993 یک گروه 12 نفره از غارنوردان عهده دار اکتشاف غارهای Glenrock واقع در 120 کیلومتری شمال شرق Muswellbrook شدند، شانزده روز پس از ورود به غارها، یکی از غارنوردان به بیمارستان جان هانتر (نیوکاسل، NSW) اعزام شد و در آنجا تشخیص دادند که مبتلا به هیستوپلاسموز شده است. منشاء دقیق عفونت مشخص نبود اما یک احتمال قوی این بود که او در غارهای Glenrock موسوم به"Bats and Bandicoots" (GR-43) آلوده به اسپور قارچ شده است.
در این غار، مقدار زیادی فضولات خفاش وجود داشت و علاوه بر آن دارای شرایط جوی مناسب جهت انتشار و رشد قارچ هیستوپاسموز بود.
در نوامبر سال 1993، از میان شش غارنوردی که وارد غار GR43 شده بودند فقط یکنفر مبتلا به عفونت ریه شد و به علت انتشار عفونت در بخش عمده ای از ریه دچار درد و ناراحتـی زیادی بود و در طی 12 روز بستری شدن در بیمارستان با وجود صرف هزینه های مالی زیاد، تا لحظه مرگ هم چنان می‌گفت که امکان ندارد من مبتلا شده باشم.
بین سالهای 1983 و 1987، باشگاه غارشناسی هیلس – hills –مسئول جمع آوری اطلاعات جامع و نقشه برداری در غارهای Glenrock شد، در این برنامه که حدود صد نفر غارنورد در نقشه برداری از 108 غارحضور داشتند، در مدت زمان انجام پروژه که حداقل هزار نفر - ساعت وقت به طول انجامید، شواهدی از وجود بیماری هیستوپلاسموز در غارنوردان گزارش گردید.


تشخیص :
روش های مختلفی برای تشخیص این بیماری وجود دارد.
1- آزمایش کلینیکی روی بافت یا مایعات بدن منجمله خلط
2- معاینه بافتهای مختلف از جمله مغز استخوان، کبد، طحال و ریه، به روش رنگ آمیزی که در آن قارچ به رنگ خاصی رویت می‌شود.
3- جدا سازی قارچ از خلط، خون، مغز استخوان، بوسیله نمونه برداری از بافت یا مایعات بدن
4- آزمون های سرولوژیک ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.
5- تست پوستی، به عنوان اولین روش در شرایط اپیدمی یک منطقه انجام شود. البته ارزش تشخیصی آن کم است. و برخی پارامترها می‌تواند باعث ایجاد نتیجه مثبت کاذب شود. البته از این روش در سال 1972 بر روی صد نفر غارشناس انجام شد که حدود سی نفر از آنها دارای نتیجه بیماری مثبت بودند.
6- یکی از روش های تشخیص مناسب، رادیوگرافی از قفسه سینه است که در مورد بیماران سایه‌های غیر طبیعی در تصاویر رویت می‌شود.


◊◊◊◊◊◊◊


نتیجه گیری :
قارچ هیستوپلاسموز در فضولات جانوران از قبیل خفاش وجود دارد که می‌تواند در فضاهای بسته و مستعد مانند غارها انتشار یابد و در اثر دم و بازدم وارد سیستم تنفسی شده و ایجاد عفونت های ریوی تا حاد و مرگ نماید، از طرفی چون علایم بیماری ممکن است سالها پس از ورود به مکان های آلوده بروز نماید و شبیه سرماخوردگی و انفوانزا می‌باشد تشخیص آن ممکن است نیاز به گذشت زمان داشته باشد و در این فاصله به عت عدم دسترسی به درمان های کافی بیماری تشدید یابد، بنابراین اگه به هر عنوان وارد فضاهای مشکوک شده و بلافاصله یا بعد از مدت زمانی، علایم گفته شده را داشتید ضمن مراجعه به پزشک به او اطلاع دهید که احتمالا در فضای آلوده به قارپچ هیستوپلاسموز بوده اید.
بهترین راه پیشگیری، رعایت نکات ایمنی هنگام ورود به فضاهای مشکوک به وجود فضولات خفاش و کبوترها می‌باشد.
مثلا هنگام انجام عملیات بازدید یا اکتشاف در غارها و سایر فضاهای مشابه از قبیل مقبره های قدیمی بایستی از لوازم حفاظت تنفسی از قبیل ماسک های تنفسی و کلاه مناسب استفاده کرد.
به این نکته مهم توجه شود که قبل از برداشتن ماسک تنفسی، ابتدا لباس های آلوده و کلاه تعویض شود در غیر این صورت ممکن است هنگام تعویض لباس و کلاه و کوله ی آلوده به قارچ هیستوپلاسموز، سیستم تنفسی در معرض عفونت قرار گیرد.
افرادی که بسته به نوع کار و علاقمندی‌های خود در فضاهای بسته مثل غارها وارد می‌شوند از سیگار و عوامل تضعیف کنده سیستم ایمنی دوری نمایند.

 

منبع: سایت غارهای ایران